Nieuws

Nieuws

  • Persbericht Witte Weekblad

    8 januari 2018
    Een prachtig interview van Conny Vos in het Witte Weekblad van 21 december 2017 jl. met coordinator Wijnie Schmidt en vrijwilliger Piet Vreeken over de Thuisinzet van ThamerThuis.

    Thuisinzet nog te onbekend
    ThamerThuis biedt ook zorg bij
    mensen thuis

    De Kwakel - Wanneer het einde van het leven nadert, is het fijn om te weten dat er deskundige zorg beschikbaar is. Bij ThamerThuis staan zeventig professioneel opgeleide vrijwilligers klaar om naast de terminaal zieke of de betrokken mantelzorger te staan. Dat kan in een van de drie kamers in het bijna-thuishuis in De Kwakel, maar ook bij mensen thuis, in een oudereninstelling zoals Het Hoge Heem of in een woonvoorziening zoals Ons Tweede Thuis.

    Piet Vreeken is een van de vrijwilligers die zowel in het hospice als thuis mensen begeleidt en een speciaal plekje heeft voor geestelijk gehandicapten. ‘Daar moet je veel geduld voor hebben en ik heb alle geduld. Soms kunnen ze niet praten, maar dan zie je aan hun ogen dat ze genieten. Ik heb een vrouw begeleid in een woonproject van Ons Tweede Thuis. Ik werd de steun en toeverlaat van de hele huiskamer. Ik werd opgenomen als een familielid. Ook heb ik een man begeleid die lag te wachten tot ik kwam. Hij was zo blij als ik er was. Een keer in de week twee uur was te kort, daar is een vrijwilliger bij gekomen. Soms heb je intense gesprekken of we gaan foto’s kijken. Ik wil graag een belangrijke toevoeging zijn in hun laatste periode.’ De gasten in ThamerThuis verblijven er maximaal drie maanden. Thuis kan het proces langer duren, soms zelfs meer dan een jaar. ‘Dan bouw je echt een band op met diegene. Daarom doe ik na het overlijden een maand even niks.’ Piet gaat meestal naar de begrafenis. ‘Dat mogen we zelf beslissen, maar dat wordt gewaardeerd.’      

    De Aalsmeerse Piet is bloemenkweker geweest. ‘Als je ouder wordt, komt de dood dichterbij. Het is niet zo’n bespreekbaar onderwerp. Ik zag een advertentie en heb gereageerd. Ik doe dit nu drie jaar. Je weet niet hoe je erop reageert. Maar ik vind het niet zwaar. Als je thuis bent, moet je het loslaten, anders houd je het niet vol. De dood is een gegeven. Het traject ernaartoe hoeft niet verdrietig te zijn.’ 

    Van de zeventig vrijwilligers is slechts een handjevol man. ‘Mannen bekijken het van een andere kant’, zegt Wijnie Schmidt. ‘Vooral mannelijke cliënten vinden het wel fijn om een man aan bed te krijgen.’ Wijnie is een van de drie betaalde coördinatoren van ThamerThuis. ‘Onze thuisinzet is nog niet zo bekend. We worden vaak pas laat ingeroepen. Het mooiste zou zijn dat we de laatste twee à drie maanden met iemand mogen meewandelen.’ De thuisinzet is niet alleen fijn voor de cliënt, maar ook voor de mantelzorger. ‘Doordat er een paar uur per week een opgeleide vrijwilliger komt, wordt de mantelzorger ontlast. Door alle zorgtaken komt de mantelzorger nauwelijks aan zichzelf toe. Hij of zij kan dan even boodschappen doen of een uurtje naar de kapper zonder zich zorgen te hoeven maken. Als een gedeelte van de zorg wordt afgenomen, komt er ruimte voor de rustige momenten die je nodig hebt in de laatste fase. Ook in een instelling kan de zorg erg druk zijn. Als de vrijwilliger dan een paar uur op de kamer is, kan de verzorging even ander werk doen,’ legt Wijnie uit.

    Volgend jaar bestaat ThamerThuis twintig jaar. Het begon met een initiatief voor het hospice van dr. Dalmeijer. Al vrij snel kwam de thuisinzet erbij. ‘De tendens is dat mensen steeds langer thuis moeten blijven in alle soorten van condities. Daardoor wordt er veel gevraagd van de mantelzorgers en het eigen netwerk. Wij kunnen daar vaak een rol in vervullen. De vrijwilligers doen het graag. We bestrijken een groot gebied. Ik hoop dat het meer bekendheid krijgt,’ bepleit Wijnie Schmidt.