Sterven hoort bij het leven

In vroeger jaren werd sterven, meer dan tegenwoordig, min of meer als een onderdeel van het leven beschouwd. Men had ook in het dagelijkse leven meer met sterven te maken. Vaak gingen kinderen en moeders al in het kraambed dood en veel jonge mensen overleden aan infectieziekten (zoals b.v. tuberculose), vaak nadat ze thuis langdurig verpleegd werden. Thuis sterven was ook heel gewoon. Men werd thuis geboren en ging ook vaak thuis dood.
Geleidelijk aan kwamen er betere medische en sociale voorzieningen waardoor ziektes eerder en beter behandeld konden worden. Een groot deel van deze behandelingen vonden plaats in het ziekenhuis en ernstig chronisch zieke mensen kwamen vaak niet meer thuis en werden opgenomen in verpleeghuizen. Ook kwamen er verzorgingstehuizen voor bejaarden, die niet meer, zoals vroeger vaak gebeurde, inwoonden bij hun kinderen.

De laatste decennia waren er ook grote veranderingen in de maatschappij: alles was meer gericht op de ontplooiing van het individu en veel van het gemeenschapsgevoel verdween. Vrouwen eisten hun plaats op en kregen vaak werk en bezigheden buitenshuis. Burenhulp en verzorging van de familie werd daardoor meer naar de achtergrond gedrongen. Ziek zijn en sterven kwamen verder van ons af te staan en werden vaak niet meer ervaren als horende bij ons gewone leven.
Letterlijk en figuurlijk werden ziek zijn en sterven vaker ‘buiten de deur’ gehouden En dat terwijl we weten dat thuis sterven een enorme betekenis kan hebben voor de patiënt, maar ook voor zijn of haar familie. Thuis, in de eigen vertrouwde omgeving, waar je zelf kan bepalen wie je wel en niet op bezoek wilt hebben, door wie je je wel en niet wilt laten verzorgen, wat je wel en niet wilt eten en drinken, kortom waar jezelf de regie van je laatste levensfase kunt voeren, omgeven door familie en vrienden.
Ook belangrijk voor de familieleden, die in eigen omgeving hun liefde voor de patiënt en betrokkenheid bij het ziekteproces kunnen tonen, waardoor het afscheid nemen en het verwerken van verdriet op een natuurlijke wijze kan plaats vinden.