Via Thamer Thuis kreeg ik de vraag of ik één dagdeel per week wilde helpen bij een familie in Uithoorn. De vraag betrof een meneer van 70 jaar die hersenletsel had opgelopen. Na een lange revalidatie was hij weer thuis, maar hij zat in een rolstoel, kon niet zelfstandig functioneren en was slechtziend. Gezien zijn broze conditie was de verwachting dat hij niet meer zo lang te leven zou hebben.
Zijn vrouw verzorgde hem al langere tijd met hulp van de thuiszorg, die twee keer per dag langskwam. De vraag was of ik één dagdeel per week bij hem kon zijn, zodat zijn vrouw boodschappen kon doen en even tijd voor zichzelf had.
Ik belde haar op om een afspraak te maken om kennis te maken. Ze reageerde opgelucht en nodigde me uit voor koffie. Met de kriebel in mijn buik omdat ik het best spannend vond belde ik aan. Mevrouw was blij dat ik er was en onder het genot van een kopje koffie hadden wij een warm gesprek, waarin zij haar verhaal en ervaringen kon vertellen. De zorg voor haar man was heel intensief, ik merkte dat mevrouw de behoefte had om er even tussenuit te gaan.
Terwijl mevrouw haar boodschappen deed en even naar een vriendin ging, bleef ik bij haar man. Ik hielp hem samen met de thuiszorg bij het aankleden, wat best confronterend voor mij was door zijn afhankelijkheid. Na de zorg dronken we samen koffie, en vertelde ik hem wie ik was en dat ik bij hem zou blijven tot zijn vrouw terug was. Er verscheen een klein lachje op zijn gezicht en hij zei gezellig! Ik las hem voor uit de krant en hield hem gezelschap. Op een gegeven moment dommelde hij even weg.
Toen mevrouw terug was van het boodschappen doen, hebben we samen de ochtend even doorgenomen. Mevrouw was dankbaar voor de hulp en vond het fijn dat ook zij ondersteuning kreeg.
En zo begon mijn wekelijkse inzet.
In de weken die volgden kreeg ik steeds meer contact met beiden. Met hem was het vooral non-verbaal: een klopje op zijn hand, een glimlach, een blik. Met haar sprak ik vaak over gebeurtenissen van de afgelopen week; ze vertelde dat dit haar opluchtte. Ik voelde dat ik iets voor hen kon betekenen.
Totdat ik bericht kreeg dat meneer was opgenomen in het ziekenhuis, en kort daarna was overleden aan de gevolgen van een longontsteking. Dit toch onverwacht snelle overlijden had niemand aan zien komen en ik moet zeggen dat het mij aangreep en tevens ook weer met beide benen op de grond zette. Het leven is niet te voorspellen. Het was een onverwachte wending, maar ik ervaarde ook een gevoel van dankbaarheid dat ik voor deze mensen iets heb kunnen betekenen.
Wat begon als een paar uurtjes in de week, eindigde in een afscheid dat me raakte. Ik had ze maar kort gekend, maar hun vertrouwen – en vooral haar kracht – maakte diepe indruk.
Met dankbaarheid kijk ik terug naar deze inzet, dat ik voor deze mensen, hoe kort ook, iets heb kunnen betekenen.
Aan de inzet van een geschoolde vrijwilliger thuis zijn geen kosten verbonden. Zij bieden hulp en ondersteuning waardoor de partner of familie even op adem kan komen.
Wilt u meer weten? Dan kunt u contact opnemen met de coördinator van ThamerThuis, telefoon 0297-540536.
Mailen kan ook naar: info@thamerthuis.nl